Songs for
today.Song creation
of the future.

Al sinds mijn jeugd wilde ik muziek maken. Ik probeerde te zingen en gitaar te spelen, maar destijds ontbraken tijd en volharding om ermee door te gaan.

Mijn liefde voor hardrock en heavy metal groeide door Betonuur, het radioprogramma van Alfred Lagarde op VARA / Hilversum 3. Die muziek loopt sindsdien als een rode draad door mijn leven.

AC/DC blijft mijn grootste invloed, vooral Highway to Hell en Bon Scott. Daarnaast kwamen Judas Priest, Van Halen, Def Leppard, Status Quo, Rainbow, Deep Purple, Scorpions, Dio, Saxon, Boston, Meat Loaf en Queen.

Later dook ik diep in de southern rock: Lynyrd Skynyrd, Molly Hatchet, .38 Special en Blackfoot. Die rauwe, herkenbare stemmen hebben mij altijd bijzonder geraakt.

Toen vertelde mijn zoon mij over SUNO. Zijn boodschap was eenvoudig: Pap, hiermee kun je eindelijk doen wat je altijd al wilde. Ik verdiepte me er volledig in.

Mijn eerste songs waren persoonlijk en geschreven voor mensen om mij heen. Al snel begon ik over politiek in Duitsland, Europa en de rest van de wereld te schrijven.

Ik zie een wereld waarin een kleine groep elites het leven van mensen beheerst, en ik geloof niet dat die controle de mensheid dient. Naar mijn mening ondersteunen de staat en gevestigde media dit systeem. Daarom begon ik protestsongs te schrijven.

Eerst noemde ik mezelf Patriot Rebel. Toen mijn eerste single What Will Your Children Say? verscheen, ontdekte ik dat een band die naam al gebruikte. Zo ontstond The Lone Rebel.

Maar het leven bestaat niet alleen uit protest. Er zijn vreugde, liefde, passie, herinneringen en mooie momenten die je wilt vasthouden. Ik beperk mij niet tot één muziekstijl.

Ik schrijf mijn teksten zelf. AI helpt af en toe wanneer ik een rijm mis; SUNO wordt uitsluitend gebruikt om die woorden in muziek om te zetten.

Ik hou van de oude, smerige songs van AC/DC en van de muziek van Danko Jones. Ik loop niet achter de mainstream aan. Ik gebruik woorden uit het dagelijks leven en laat expliciete teksten niet weg wanneer ze bij het verhaal en de personages horen. Mandy Hill brengt af en toe een vrouwelijke stem en een andere muzikale kleur.

De verhalen in mijn songs zijn niet noodzakelijk verhalen uit mijn eigen leven en geven niet noodzakelijk mijn persoonlijke opvattingen of wie ik ben weer. Ik creëer personages in wier gedachten, emoties en situaties ik mij kan verplaatsen en schrijf vanuit hun standpunt. Ook als een song in de ik-vorm is geschreven, behoort de stem aan het personage toe en mag die niet automatisch als mijn eigen stem worden gezien. Beschreven geweldsscènes zijn fictief. Ze tonen geen daden die ik heb gepleegd.